wg polskiego:
a :: b :: c :: ć :: d :: e :: f :: g :: h :: i :: j :: k :: l :: ł :: m :: n :: o :: ó :: p :: r :: s :: :: t :: u :: v :: w :: x :: y :: z

wg angielskiego:
a :: b :: c :: ć :: d :: e :: f :: g :: h :: i :: j :: k :: l :: ł :: m :: n :: o :: ó :: p :: r :: s :: :: t :: u :: v :: w :: x :: y :: z

machlojki
mało znany
mam katar, cieknie mi z nosa
mam tego dość!
mam to we krwi
marzyć o czymś
masz ogień? (zapałki, zapalniczkę)
metoda kija i marchewki
metodą prób i błędów
mieć ciężką noc
mieć coś do powiedzenia w jakiejś sprawie
mieć coś na końcu języka
mieć coś na oku, pilnować
mieć coś na uwadze, pamiętać o czymś
mieć coś na uwadze/celu
mieć coś zrobić
mieć coś zrobić
mieć czyste ręce
mieć dwie lewe ręce
mieć gorączkę
mieć inne plany
mieć mieszane uczucia
mieć na coś sposób
mieć o kimś wysokie mniemanie
mieć ochotę coś zrobić
mieć odwagę, aby coś zrobić
mieć ostry język
mieć praktyczną wiedzę na temat czegoś
mieć rację w jakiejś sprawie
mieć szeroki wybór
mieć trudności w robieniu czegoś
mieć wszelkie powody, aby...
mieć zwyczaj coś robić
mieć/odnosić wrażenie, że...
miejsce zbrodni
mierzyć komuś temperaturę
między innymi
miło mi to słyszeć
miłość od pierwszego wejrzenia
mimo że, chociaż
minęły dwa lata
mnie pytasz? (sam chciałbym to wiedzieć)
mniejsza o...
mniejsze zło
modny
moim zdaniem
możesz mi wierzyć, masz moje słowo
możliwości są nieograniczone
można tam dojść pieszo
można to jeszcze ulepszyć
mógłbym przysiąc, że...
mów za siebie!
mówi się, że
mówi się, że..., podobno...
mówić do rzeczy
mówić o sprawach zawodowych
mówić, co się myśli
Rasy kotów: Kot burmański (zwany także kotem burmskim, kod EMS: BUR) pochodzi z klasztorów i pałaców starożytnej Birmy, gdzie hodowany był przez mnichów jako kot ¶wi±tynny. Podobno każdy nowy mnich otrzymywał takiego kota do wychowania. Koty burmańskie zwane były ¶wi±tynn± straż± ze względu na swoje szczególne brwi (prawie nieowłosione plamki nad oczami), które sprawiały wrażenie, jakby kot ten miał oczy zawsze otwarte. Wierzono, że dusza osoby, która zmarła, przed przej¶ciem na najwyższy poziom doskonało¶ci w następnym życiu, żyła jeszcze jaki¶ czas w ciele ¶więtego kota. Kot taki po ¶mierci miał wstawiać się do Buddy za swoim wła¶cicielem. Podobno tego tajemniczego kota można nadal spotkać w jego naturalnej postaci w niektórych ¶wi±tyniach. Pierwsza wzmianka o kocie burmańskim pojawia się w księdze poezji o kotach, która ukazała się w okresie Ayudhya (1350-1767), a obecnie znajduje się w zbiorach Muzeum Departamentu Sztuki Uniwersytetu Bangkoku. W roku 1889 Harrison Weir, organizator pierwszej nowożytnej wystawy kotów rasowych, opisał dwa warianty kota syjamskiego. Pierwszy opisany typ był to jasno ubarwiony kot z ciemniejszymi znaczeniami, drugi za¶ – jego zdaniem przypadkowa odmiana – kot o czekoladowej barwie. Ja¶niejszy, znaczony typ nieodmiennie wygrywał na wystawach z czekoladow± konkurencj±, tak że z czasem "czekoladowy Syjam" odpadł z konkursu bezpowrotnie. Z perspektywy czasu można stwierdzić, że ów "czekoladowy Syjam" nie był żadnym Syjamem... lecz potomkiem zazdro¶nie strzeżonej rasy ze starożytnej Birmy. W roku 1930 emerytowany lekarz marynarki wojennej USA, dr Joseph G. Thompson, mieszkaj±cy w San Francisco, sprowadził z Birmy br±zow± kotkę i nadał jej imię Wong Mau. Kotkę pocz±tkowo uważano za now± odmianę kota malajskiego, Wong Mau okazała się być tonkijk±, tj. syjamsko-burmańsk± hybryd±. W USA nie było kota podobnego do Wong Mau, zatem dr Thomson (wraz z trójk± wybitnych hodowców: Virgini± Cobb, Billim Gerstem i dr Clydem E. Keelerem) ¶ci±gn±ł z Tajlandii kocura syjamskiego Tai Mau. Koty z tego miotu były podobne do matki oraz urodziły się także syjamy. Dopiero skrzyżowanie Wong Mau z jej synem Yen Yen zaowocowało powstaniem trzeciego typu kolorystycznego, o ciemnobr±zowej barwie. Od tej pory można mówić o powstaniu nowej hodowli – kotów burmskich. Kot syberyjski - rasa kota domowego, zaliczana do ras półdługowłosych, pochodz±ca z Syberii. Zarejestrowana w FIFe dopiero w 1998 roku. Kot syberyjski to przedstawiciel jednej z naturalnych ras półdługowłosych. Oznacza to, że jego ewolucja przebiegała bez udziału człowieka. Pocz±tki rasy datuje się na XVII w.,choć niektóre Ľródła podaj± nawet XI w. Pochodzi z Syberii i dlatego jest jednym z najczę¶ciej występuj±cych kotów domowych w Rosji. Kot ten został upowszechniony poza Rosj± stosunkowo niedawno, na Zachodzie dopiero po upadku ZSRR. Rasę w 1989 r. odkryło w Zwi±zku Radzieckim małżeństwo Schultz, miło¶nicy kotów z ówczesnego NRD. Zakupili kilka okazów w Leningradzie. Krótkie dzieje tej rasy w krajach zachodnich sprawiaj±, że jej dokumentacja genealogiczna jest nader sk±pa. W Polsce hodowlę tej rasy rozpoczęto w roku 1989, kiedy to Jolanta Sztykiel sprowadziła pierwszego kota syberyjskiego. Koty syberyjskie to zwierzęta ruchliwe, żywiołowe, z dużym temperamentem. S± bardzo przyjacielskie, uczuciowe. Nie s± agresywne, nie maj± również niszczycielskich zapędów. Koty te bardzo lubi± wspinać się i skakać, co potwierdza ich częste odpoczywanie na wysokich półkach i szafach. S± wspaniałymi my¶liwymi. Jest prawdopodobne, że mieszkańcy Syberii używali ich jako "stróża" domu, ponieważ potrafił reagować mruczeniem na widok zbliżaj±cego się obcego. W rodzinie jest serdeczny i towarzyski, nie natarczywy, niezależny.